مگر على ع تا آن روز به عنوان يك مسلمان عادى كه دوستيش بر همه لازم است شناخته نشده بود ، مگر دوستى مسلمانان با يكديگر چيز تازه اى بود كه نياز به تبريك داشته باشد آن هم در سال آخر عمر پيامبر ص . به علاوه رابطه اى ميان حديث ثقلين و تعبيرات آميخته با وداع « پيامبر » ص با مساله دوستى على ع مىتواند وجود داشته باشد ، دوستى ساده على ع با مؤمنان ايجاب نمىكند كه پيامبر ص او را در رديف قرآن قرار دهد ( 1 ) . آيا هر ناظر بىطرفى از اين تعبير نمىفهمد كه در اينجا مساله رهبرى مطرح است ، زيرا قرآن بعد از رحلت پيامبر ص نخستين رهبر مسلمانان و بنا بر اين اهل بيت ع دومين رهبر بوده‌اند . 2 - ارتباط آيات گاهى گفته مىشود آيات قبل و بعد درباره اهل كتاب و خلافكاريهاى آنها است ، مخصوصا نويسنده تفسير « المنار » در جلد 6 صفحه 466 روى اين مساله ، پا فشارى زيادى كرده است . ولى همانطور كه در تفسير خود آيه گفتيم اين موضوع اهميت ندارد ، زيرا

--> ( 1 ) حديث ثقلين از احاديث متواترى است كه در بسيارى از كتب اهل تسنن از جمعى از صحابه مانند ابو سعيد خدرى ، زيد بن ارقم ، زيد بن ثابت ، ابو هريره ، حذيفة بن اسيد ، جابر بن عبد اللَّه انصارى ، عبد اللَّه بن حنطب ، عبد بن حميد ، جبير بن مطعم ، ضمره اسلمى ابو ذر غفارى ، ابو رافع و ام سلمه از پيامبر اكرم ص نقل كرده‌اند .